चोकको पसलमा एउटा कुर्सि तानेर म चिया पर्खिदै बसेको थिँए।साहुजीको व्यस्तताले गर्दा चिया तयार हुन केही समय लाग्ला जस्तो भयो।त्यसैले चिया आउने बेलासम्म हेर्नु पर्यो भनेर मैले मोवाइल खोलेको मात्रै थिए।एउटा अलापले मेरो ध्यान अन्तै तान्यो।मोवाइलबाट टाउको उठाएर माथि हेर्दा मैले एउटा स्थानिय मद्यपासीलाई मेरो अगाडी हात फैलाइरहेको देखेँ।मागेर मदिराको तलतल मेट्न अध्यस्त चौविस घण्टेलाई देखेर मैले आफ्नो खल्तीवाट पाँचको एउटा नोट झिक्दै सोधे, “बिहानको गिलासले छोडिसक्यो ?”
मेरो प्रश्न सुनेर याचक हाँस्न खोज्दै थियो । तर अचानक त्यहाँ एउटी नौली नानी प्रकट भइन । एक पाकिट विस्कुट हातमा राखिदिदैँ नानीले उसलाई एउटा तातो बर्को ओडाइदिइन । तातो किनभने त्यो चैत्रको महिना थियो । विहान सितल नै भए पनि दिउँसो चर्कै घाम लाग्थ्यो ।
भिखारीलाई जिन्सीमा विश्वास थिएन । उसलाई नगद नै चाहिएको थियो । विस्कुट कपाकप खाइसकेपछि उसले नजिकै सुतिरहेको कुकुरलाई बर्को ओडाइदिन खोजेको थियो । तर त्यस भन्दा अघि नै एउटा परिस्थिति जन्मियो । हुनत दान जस्तो कुरा दाहिने हातले दिँदा देब्रे हातले पनि थाहा पाउनु हुन्न भनिन्छ ।तर झण्डै आधा सय जति मानिस कता हो कतावाट त्यहाँ अचानक आएर मोवाइल तेर्स्याउदै विभिन्न कुनाबाट फोटो खिच्न थाले । तुरुन्तै कोही अँगालो हाल्न, कोही चुम्वन गर्न, कोही खुट्टा समाउन, कोही माला लिएर कोही खादा लिएर कोही आमा भन्दै कोही अन्टी भन्दै नानीलाई भेट्न त्यहाँ आए । एउटा ठुलै मेला लाग्यो । त्यो तामझाम देख्दा लाग्थ्यो ती नानीको जन्म नै मानिसहरुलाई दुःख, दर्द, अभाव र सवै खाले समस्याबाट मुक्त गर्न भएको हो ।
त्यसै दिन बेलुका विस्कुटको एउटा पाकिट सहित बर्को दानकी महादाता नानीको फोटो क्याप्सन सहित टिकटकियो । मोवाइल हातमा नहुने मानिसहरु अहिले मुश्किलले भेटिन्छन् । त्यसैले त्यहाँ पत्रकार नभए पनि नानीको दान महात्म्य सवैको हातमा, आँखामा पुग्यो । अरुका शष्पभित्र जुम्रिन लुकिवसेका लिखालाई पनि टाढैबाट देख्नेहरुले नानीको टाउको माथि हिँडिरहेका भैसीलाई बर्कोले छोपिदिए । मुखको वाउको केही जाने होइन । सवैले नानीलाई भटाभट भगवान भन्न थाले । दानकी देवी, समाजसेवी, त्यागकी प्रतिमुर्ति, करुणामयी, आँटी सहासी जस्ता विशेषण शब्दकोषमा एउटा पनि वाँकि रहेनन । सवै तिनै नानीको लागि प्रयोग भए ।
स्वस्थानीको चमत्कारीक कथामा हराएका आफ्ना बाउ खोज्दै नगरको गल्लि गल्लिमा भौतारिरहेको नवराजलाई एउटा हात्तीले माला पहिराइदिएर सिहासनमा पुर्याउँछ । तर आधुनिक नवराजलाई हात्ती चाहिदैन । उसलाई हात्ती भन्दा धेरै सानो भेडा भए पुग्छ । त्यही भेडाले उसलाई चाहिएको चमत्कार देखाउछ । यसैपालि पनि पुराना दम्मी राजा रजौटालाई मात्रै होइन वल्ल वल्ल वदलिन खोजेका विलासविरहरुलाई पनि बढारेर भेडाले एउटा चमत्कार देखाइदियो ।
भेडाले खसी बाख्री छुट्याउन सक्दैन । एउटै धोक्रीमा हाल्छ । त्यसैले भेडाको गतिमतिलाई भेडियाधसान भनिन्छ । स्वस्थानीको हात्तीले जस्तै भेडाहरु हातमा माला लिएर चिन्नु न जान्नुका नवराज खोजिरहेका हुन्छन् । एउटा भेडो माला लिएर अघि बढ्यो कि सवै भेडा त्यसका पछि लाग्छन् । भेडा पाल्नु पर्दैन । वनाउनु पर्छ । आफ्नो लागि के राम्रा के नराम्रा के ठिक के वेठिक छुट्याउन सक्ने चेत गुमेपछि सवै भेडा बन्छन् । भेडाले कसैलाई पनि तुरुन्तै देवता वनाइ दिन्छ भने कसैलाई तुरुन्तै राक्षेस । गणतन्त्रमा सिंहासनको के कुरा गर्नु ? तर भेडाले सिंहदरवारको ढोका जो कोहीलाई पनि खोलिदिन्छ ।
